Wat hangt daar in de boom?
Met negen zzp'ers van Cultuur & Co zijn we een weekend in Studio Harcigny, bij de gastvrije Frank Siddiqui en Lonnie Stegink. Een weekend om elkaar te inspireren om meer met sociale media te doen. Om te kijken wat Cultuur & Co is en wat we ermee willen. Om ervaringen en kennis uit te wisselen, om te lachen, ontspannen en bewegen. De zaterdag begint goed, want Qi Gong lerares Jenny Wesly geeft een ochtendles in de boomgaard. De schapen van de buren kijken ademloos toe hoe we langzaam in beweging komen.
Opeens zie ik iets raars in de boom, in de verte. 'Wat hangt daar in de boom?', kan ik niet laten hardop te zeggen. 'Het is niet leuk', zeg ik er nog bij. 'Zou er in dit dorp nog een kunstenaar wonen, die vreemde beelden maakt', denk ik. Alice van Gorp en Shirley Khoeblal schrikken zich een hoedje. 'Het zal toch niet waar zijn.' 'Een lijk, iemand heeft zich opgehangen... wat eng, wat vreselijk...' 'Daar is het kerkhof, daar kwamen we gisteren langs'. 'Toen hing het er niet!' 'Maar een lijk heeft toch niet zo'n kleur'. Ineens zien we het: het is een beeld van Jezus aan het kruis. Toevallig net opgeverfd. Van de zijkant kun je niet zien dat het aan een staander vastzit. Hoe sterk de manier waarop je kijkt, toch bepaalt wat je ziet! Niranjana Jayamary legt 't vast op de gevoelige plaat.
's Avonds zoeken we op internet naar de tekst en muziek van Wanaisa, omdat Herby Goedhart en Marja Weers rondom dit nummer in november 2010 in Madrid een prachtige workshop gaven in het Cultuur & Co EU project Express & Connect. Misschien kunnen we het in de studio van Frank gaan zingen. Lieve Hugo heeft het nog gezongen, weet Shirley te vertellen en Els Schellekens herinnert zich de woorden uit haar Surinaamse tijd. Wan aisa, Yu mu yeri begio Yu na mama
Mi na pikin, Wan aisa, yu mu yeri begi. We vinden geen goede opname, tsja, dan moeten we toch dat Madrid filmpje eens (laten) monteren en uploaden. Voor nu zingen we lekker 'Stand by me', met Frank en Alice als dirigenten, de hoge en diepe stem van Margriet Onland en Dorrit Wajer als stabiele factor en de anderen als ritme sectie.
Thuisgekomen kijk ik naar een programma over Denise Jannah. Het nummer dat ze zingt is een combinatie van Wanaisa en Strange Fruit. Mooi, hoe alles soms samenkomt. Een Jezusbeeld in Harcigny met de treurzang over racistisch geweld in de Verenigde Staten en een ode aan moeder aarde uit Suriname. Vreemd fruit. Strange Fruit.
Dineke Stam
Moderne aardappeleters in Noord-Frankrijk, foto van Niranyana
Social Media: Twitter, of 'liever live'?
Wat een bijzonder en in vele opzichten inspirerend weekend was dit weer. Bijzonder, omdat maar weer bleek hoe veel je kunt leren van collega's als je daar allemaal voor open staat. Voor wie zich afvraagt wat al deze warme uitingen met professionaliteit, vakkennis en LinkedIn te maken hebben: binnen ons netwerk deed ik al enorm veel kennis en ervaring op die ik toepas in mijn professionele praktijk (onderzoek, advieswerk, organiseren van creatieve leerprojecten voor groepen).
Wat betreft Social Media, het hoofdonderwerp van het weekend in Harcigny: ik heb veel opgestoken van de bijdragen van Margriet (zoekmachine optimalisatie), Dorrit (technische tips over het werken met metadata), Dineke (Prezi.com, de nieuwe generatie Powerpoint voor presentatie aan groepen) en Jenny (LinkedIn).
De informatie hierover is gedetailleerd, en doorgeven via een verslag op LinkedIn een heel karwei. Hopelijk kom ik daar nog in enige vorm aan toe.
Eén ding van de nieuwe Social Media bevalt me als journalistiek geschoold schrijver niet, met name niet aan Twitter: die ene zin. Ik vind die geschikt om praktische boodschappen en weetjes door te geven, maar meer ook echt niet.
Het uitdrukken van een emotie is naar mijn idee iets heel anders dan het uitwisselen van werkelijk zinvolle informatie, laat staan warmte en wijsheid.
Media die sociaal amusement en voyeurisme verwarren met contact consumeren steeds meer tijd, energie en aandacht die ik liever besteed zou zien aan echte ontmoeting. Het ontbreekt daar steeds meer aan in de haastige en lawaaiige mediamaatschappij, ik vind dat gewoon zorgwekkend.
Dus - met alle respect voor wie dat wel heeft - met het idee dat alles korter en sneller zou moeten heb ik niks, en ik hou me d'r uit principe niet aan. Heb ik niet iets te zeggen dat me waardevol lijkt voor een ander, dan houd ik liever mijn mond en luister ik graag in plaats van te 'zenden'. En de vele zenders die niets te vertellen hebben ergeren me dan behoorlijk. Ik vind dat 'kort en snel' ons door de bank genomen niet slimmer maakt, maar dommer.
Me amuseren doe ik graag met mensen live, en verder vind ik stilte te kostbaar om die permanent door massamedia te laten verstoren. Een enkele keer komen media, en ook 'sociale media' goed van pas. Ze kunnen handig zijn, maar daarmee is het wel zo'n beetje gezegd wat mij betreft. Mijn motto is en blijft: liever live, want alleen dáár gebeurt echt iets tussen mensen. Of een boek, en de tijd om na te denken. Te mijmeren en 'te zijn'.
En dat is dus ook waarom ik in Noord-Frankrijk met Studio Harcigny ben begonnen: het creëren van een plek waar mensen elkaar voor langere tijd kunnen ontmoeten. Dat doe je samen, live, hier en nu, vind ik. En dat is ons dus weer uitstekend gelukt!
Met alle liefde, ook voor twitteraars, en erg geïnspireerd door jullie aanwezigheid en persoonlijke inbreng tijdens dit mooie weekend!
Frank
